House Stark House Lannister House Targaryen House Baratheon House Greyjoy House Arryn House Tully House Tyrell House Martell House Bolton

Ένας Σαλονικιός στο Game of Thrones!

O Μιχάλης είναι ένας χαρούμενος, ευγενικός, ταλαντούχος καλλιτέχνης που ξέρει ότι η σκληρή δουλειά και το πείσμα θα σε οδηγήσουν στην επιτυχία, ενώ όλα τα άλλα είναι φτηνές δικαιολογίες.

 Δεν έχει μπαμπά υπουργό ούτε μάμα παραγωγό. Είναι ένας νέος που πορεύεται ανεξάρτητος στη ζωή του και ρισκάρει με στόχο πάντα το καλύτερο. Ο Μιχάλης, λοιπόν, δουλεύει για λογαριασμό της μεγαλύτερης τηλεοπτικής παραγωγής αυτήν τη στιγμή στον κόσμο, το Game of Thrones. Το Rejected.gr μίλησε μαζί του κι έμαθε λεπτομέρειες, ίσως για το πιο ενδιαφέρον κομμάτι στη σειρά, τα ειδικά εφέ.


rejected: Καταρχάς Μιχάλη, ποιο είναι το καλλιτεχνικό σου πόστο στο Game of Thrones;

M.X.: Χα, μάλιστα! Θέλεις τον ακριβή τίτλο; Είμαι βοηθός παραγωγής στην ομάδα των οπτικών εφέ. Είναι από τις πιο «ανοιχτές» θέσεις. Δουλεύω εκεί από τον Ιανουάριο. Βασική σου υποχρέωση είναι το πώς μπορείς να βοηθήσεις τους μεγαλύτερους συντελεστές, όπως τον Διευθυντή Παραγωγής Οπτικών Εφέ, ώστε να γίνει η δουλειά τους ευκολότερη όσον αφορά την εικόνα , την οργάνωση, το budget κτλ. Πίστεψέ με, τους βοηθάς ακόμα και σε σχέση με τα προσωπικά τους προβλήματα, μόνο και μόνο για να βγει τέλειο το επεισόδιο. Πολλές φορές, σου εμπιστεύονται πράγματα που είναι εκτός καθηκόντων σου, αλλά και πάλι, είναι ωραίο να εκτιμά κάποιος τις γνώσεις σου και να σου λέει πχ: «Μιχάλη δεν προλαβαίνουμε να το στείλουμε στην τάδε εταιρεία. Μπορείς εσύ να κάνεις αυτό το εφέ, που ξέρεις να το κάνεις και σε εμπιστευόμαστε;»

rejected: Άρα είσαι στην ομάδα του post-production, έτσι;

M.X.: Ναι, μέχρι τώρα ήμουν εκεί. Τώρα όμως, θα φύγω για το production της 6ης σεζόν που θα γίνει στην Β.Ιρλανδία.

rejected: Με τι ακριβώς ασχολείται η ομάδα σας;

M.X.: Πολλές φορές με ρωτάνε: «Εσύ, δηλαδή, κάνεις τους δράκους και κάποιος άλλος κάνει κάτι άλλο...;» και πάει λέγοντας. Η απάντηση είναι όχι. Εμείς επιβλέπουμε και σκηνοθετούμε τα οπτικά εφέ. Είμαστε 7 άτομα, είναι μικρή ομάδα. Είμαστε σε επαφή με όλους τους βασικούς συντελεστές (σεναριογράφους ,σκηνοθέτες κλπ.) που λένε πχ «εδώ θέλω να μπει ένα κάστρο». Η ομάδα αμέσως σχεδιάζει το πώς θα γίνει αυτό, πού θα μπουν τα green screen κλπ. Όλα αυτά καταγράφονται σε μια μεγάλη βάση δεδομένων, με την οποία πρέπει όλοι να είναι εξαιρετικά προσεκτικοί λόγω του ότι πολλοί έχουν πρόσβαση εκεί και εύκολα χάνονται αρχεία... και μιλάμε για μία σεζόν που έχει 1500 πλάνα οπτικά εφέ. Όσο πάει και αυξάνεται ο αριθμός τους.

Εμείς προσλαμβάνουμε εταιρίες από όλον τον κόσμο. 13 εταιρίες που αναλαμβάνουν η κάθε μία από κάτι μικρό. Από το ανοιγόκλεισμα των ματιών του δράκου μέχρι μία ολόκληρη μάχη. Μετά τους δίνουμε περισσότερες σκηνοθετικές οδηγίες. Για να γίνουν όλα αυτά περνάνε από τα χέρια των αντίστοιχων supervisor παραγωγών.

rejected: Θυμάσαι να μας πεις κάποιο παράδειγμα που τα οπτικά εφέ «έδωσαν» κάποιο σκηνοθετικό πρόβλημα;

M.X.: Ναι. Θυμάμαι στη 4η σεζόν στη μάχη του Τοίχους, όπου δεν καταλαβαίναμε ακριβώς τη γεωγραφία του χώρου. Το πρόβλημα λύθηκε με ένα πλάνο που έδειχνε από πάνω το χώρο και το κάστρο, τα οποίο ήταν ξεκάθαρα οπτικά εφέ! Με κάποιον τρόπο δηλαδή, εμπλεκόμαστε και στη σκηνοθεσία.

rejected: Καταρχάς -τώρα που είναι ακόμα επίκαιρο- πώς αντέδρασε η ομάδα παραγωγής μετά τη διαρροή των πρώτων επεισοδίων της σεζόν;

M.X.: Θα σου φανεί περίεργο, μα το πρώτο πράγμα που ρώτησαν με αγωνία ήταν «φαίνονται καλά τουλάχιστον;». Ξέρουν ότι έτσι κι αλλιώς αυτοί που ήταν να τα κατεβάσουν θα το έκαναν έστω και μετά την προβολή τους, άρα δεν έχασαν πολλά λεφτά. Το μόνο που λειτούργησε επιβαρυντικά ήταν ότι κάποια κανάλια που θα αγόραζαν τα επεισόδια πανάκριβα, τώρα θα τα αγοράσουν λίγο πιο φτηνά.


rejected: Εσύ, Μιχάλη, ποια θεωρείς γεωγραφική σου βάση και πού μπορεί να σε βρει κάποιος στο άμεσο μέλλον;

M.X.: Όταν είσαι σε αυτόν το χώρο είναι πολύ δύσκολο να καθορίσεις το πού είναι η βάση σου. Εγώ, ας πούμε, βάση μου μπορώ να θεωρήσω μόνο την Ελλάδα κι αυτό γιατί εδώ μένουν οι φίλοι και οι γονείς μου. Μέσα σε μισό χρόνο όμως, έχω πάει στη Μασαχουσέτη, στη Βοστόνη, στο Μπέρκσαιρ, στη Νέα Υόρκη, στο Τορόντο, στο Λος Άντζελες και τώρα θα πάω στο Μπέλφαστ. Οπότε βάση σου είναι όπου σε πάει η δουλειά.
Τώρα μου είπαν το εξής: «Μιχάλη θέλουμε να δουλέψεις και την άλλη σεζόν, αλλά εμείς δεν μπορούμε να σου παρέχουμε τα πάντα γιατί στην τελική είσαι βοηθός και η παραγωγή θα μας πει να προτιμήσουμε έναν ντόπιο. Αφού όμως ανήκεις στην Ε.Ε μπορείς να μείνεις στην Αγγλία και να δουλέψεις εκεί ως ντόπιος.» Και έτσι ελπίζω να λέω σε λίγο καιρό ότι η διεύθυνσή μου αυτήν τη στιγμή είναι κάπου στο Μπέλφαστ…

rejected: Οπότε είναι λίγο μοναχική αυτή η ζωή, έτσι;

M.X.: Ναι! Δυστυχώς, είναι. Το πιο μεγάλο σοκ για μένα όταν άρχισα αυτήν τη δουλειά ήταν όταν ήμουν στο Λος Άντζελες. Εκεί συνειδητοποιείς πως η κατάσταση δεν είναι κολεγιακή, τύπου «να βγούμε όλοι μαζί μετά από τη δουλειά». Ο καθένας έχει το δικό του κοινωνικό κύκλο, σχέσεις κλπ, και στην τελική δε θα βγει μ’ εσένα που σε βλέπει 12 ώρες την ημέρα στο γραφείο. Δεν λέω ότι δε θα περάσεις χρόνο μαζί τους, αλλά και πάλι δε θα μπουν στη διαδικασία να σκεφτούν αν περνάω εγώ καλά σε μία εντελώς ξένη χώρα. Άρα, Παρασκευή βράδυ στο Λος Άντζελες και… μέσα. Ευτυχώς σε κάποια φάση μετακόμισε εκεί ένας φίλος μου και κάναμε μαζί κάποιο tour στη γύρω περιοχή, όπου δεν μπορούσα να πάω και μόνος μου!


rejected: Τι σπουδές έχεις κάνει;

M.X.: Καταρχάς πήγα 2 χρόνια στο Ανατόλια, εδώ στη Θεσσαλονίκη, σε αμερικάνικο πρόγραμμα ΙΒ. Εκεί αγάπησα και το σχολείο, ακόμα κι αν δεν ήμουν από τους πιο καλούς μαθητές. Έμαθα να πειθαρχώ, να είμαι συνεπής και να δουλεύω σκληρά. Ήταν μεγάλο σκαλοπάτι για να μάθω να δουλεύω και για μεγάλες παραγωγές και να συζητάω με τον εργοδότη μου με άνεση αντί να παρατάω απλά κάτι στην πρώτη δυσκολία. Από πάντα ήμουν αρκετά συνεπής... δεν ήξερα όμως τότε, πόσοι άνθρωποι ΔΕΝ είναι! Πόσο μάλλον στον κινηματογράφο που ο ένας εξαρτάται από τον άλλο. Και στο GOT ακόμα, και να είσαι στο τέλος της «αλυσίδας» της ομάδας, αν πεις τώρα «φεύγω», θα υπάρξει μεγάλο πρόβλημα.

Μετά πήγα στρατό για να ξεμπερδεύω. Είναι μια ακόμα κατάσταση, που δεν μπορείς να αντιμιλήσεις, ούτε να πεις παραιτούμαι. Απλά υπακούς και μαθαίνεις ότι έχεις πολλές υποχρεώσεις. Ήταν μεγάλο σκαμπίλι ο στρατός.«Έτσι είναι ο πραγματικός κόσμος! Κοίταξε να πετύχεις και να μην πέσεις χαμηλά. Αν είσαι καλός θα κριθείς αντίστοιχα» είπα από μέσα μου και καπάκι έφυγα συνειδητοποιημένος και προσγειωμένος για κινηματογραφικές σπουδές στην Αμερική με υποτροφία από το Hampshire College. Από μικρός είχα τριφτεί σε μια σκληρή πραγματικότητα. Ο μπαμπάς μου μικρό με έσερνε στις οικοδομές για να βλέπω πόσο δύσκολη είναι η χειρονακτική εργασία του μεροκάματου. «Πρώτα τα μαθήματα, μετά οι δουλειές και μετά όλα τ’ άλλα!» μου έλεγε. Στο κολέγιο έπρεπε να έχεις μεγάλη προσωπική θέληση γιατί μπορούσες εύκολα να «χαθείς». Βέβαια, έκανα μαθήματα και από άλλα πανεπιστήμια που ήταν στη Μασαχουσέτη όπου έβγαινες από το μάθημα και αισθανόσουν την καινούργια γνώση.


rejected: Τι επαγγελματικούς στόχους είχες και πώς κατέληξες στο GOT;

M.X.: Κοίτα, εγώ πάντα είχα το ψώνιο να είμαι ο καλύτερος και ήθελα πολύ να κάνω δικές μου παραγωγές μεγάλου budget και πολυπλοκότητας. Όλοι θυμάμαι έκαναν μικρού μήκους κι εγώ ρίσκαρα να κάνω μεγάλου μήκους με την πρώτη. Ήθελα ακόμα να φέρω άτομα από άλλες χώρες να μας διδάξουν πάνω σε πιο τεχνικά ζητήματα, που το κολέγιο δεν κάλυπτε τόσο.

Πάνω που έκανα όλα αυτά, γνώρισα μία παραγωγό, την Νταϊάν Πέρλμαν, που είχε έναν ΜΚΟ στη Μασαχουσέτη και προσπαθούσε να εκπαιδεύσει ντόπιους πάνω στον κινηματογράφο, ώστε να μπορούν να δουλέψουν σε ανάλογες παραγωγές. Εγώ είχα πολλούς μαθητές που ήθελαν να μάθουν κι αυτή πολλούς που ήθελαν να διδάξουν. Έτσι, κάναμε μαζί κάποια workshops και γενικά με εμπιστεύτηκε, αφού έκανα καλή δουλειά. Όταν αποφοίτησα της είπα ότι ψάχνω για δουλειά κι αυτή με σύστησε σε κάποια άτομα, ένα από τα οποία ήταν και ο Διευθυντής Οπτικών εφέ στο GOT, ο Στιβ Κούλμπακ. Ένα χρόνο πριν, μίλησα μαζί του, αλλά τελικά δεν προχώρησε τότε. Του ξαναέστειλα, όμως, για την επόμενη σεζόν και τελευταία στιγμή, όπως γίνεται και σε αυτόν τον χώρο, με προσέλαβε και άρχισε η εκπαίδευσή μου.


rejected: Ποιο πιστεύεις ότι είναι το μυστικό για να προχωρήσεις επαγγελματικά σε έναν τέτοιο χώρο;

M.X.: Δεν αρκεί να πιάσεις δουλειά πχ στο GOT σε μία χαμηλή θέση όπως αυτή που έχω και να επαναπαυτείς σ’ αυτή. Το ταλέντο είναι το πιο σημαντικό. Βλέπουν τι μπορείς να κάνεις και αναλόγως σου αναθέτουν και περισσότερες υποχρεώσεις. Το skill σε πάει λίγο παραπέρα. Το Networking δεν είναι τόσο σημαντικό, αλλά από κει και πέρα μπορεί να σε ανεβάσει σκαλοπάτι. Όταν πάει καλά ένα πρότζεκτ και μεγαλώσει η ομάδα θα προμοτάρουν και τους καλύτερους.

rejected: Έχεις κάποια εμπειρία από το σετ του GOT;

M.X.: Τώρα θα το ζήσω πιο πολύ, στην καινούργια σεζόν, αλλά ήδη χρειάστηκε κάποιες φορές να πάω. Είναι πάρα πολύ επαγγελματικό και οργανωμένο το γύρισμα, κάτι που σπάνια συναντάς στην Ελλάδα. Ο καθένας έχει ένα πόστο και είναι προσκολλημένος σ’ αυτό που ξέρει να κάνει άριστα. Με ρωτάνε πχ οι φίλοι μου «Μίλησες στην Εμίλια Κλάρκ;» και εγώ τους λέω «Τι δουλειά έχω εγώ να μιλήσω μαζί της; Δεν είμαι εκεί για χαβαλέ ούτε για να γνωρίσω την Εμίλια!» .

Το σετ είναι ένα τέρας που αν αρχίσει μετά δε σταματάει. Εκτός κι αν γίνει κάτι καταστροφικό πχ να πιάσει βροχή, όπως στην 4η σεζόν στην μάχη του Castle Black. Αλλά και πάλι κατάφεραν σε ένα επεισόδιο να σβήσουν τις σταγόνες της βροχής μία μία με οπτικά εφέ! Όλοι, αν προσέξεις, έχουν βρεγμένα μαλλιά αλλά η βροχή πουθενά! Πώς στο καλό το έκαναν αυτό, ένας Θεός ξέρει… Στο 9ο επεισόδιο αυτής της σεζόν είναι μια σκηνή που πέφτει η Εμίλια Κλάρκ από το δράκο και μετά ξαναπροσπαθεί να ανέβει. Είχαν φτιάξει μια πράσινη πλατφόρμα, ελεγχόμενη με αέρα, που ήταν υποτίθεται ο δράκος. Έφεραν μια stunt για να μάθει με λεπτομέρειες στην Εμίλια πώς να πέσει και για 3 πλάνα, 5 τηλεοπτικών δευτερολέπτων, έγιναν 5 ώρες γύρισμα. Το μόνο που άκουγα από το στόμα της ήταν «ΟΚ» και «Υes», ήταν επαγγελματίας και όχι από αυτές τις ντίβες που έχουν πάρει τα μυαλά τους αέρα. Όλοι είναι εκεί για να βγει τέλειο το show. Ανάλογη εμπειρία είχα βλέποντας και την Λένα Χίντεϊ να δουλεύει. Αν σου μιλήσουν αυτοί μιλάς, αλλιώς δεν τους αποσπάς από τη δουλειά τους.

rejected: Πες μου για τις κινηματογραφικές σου δουλειές.

M.X.: Στο πρώτο έτος είχα κάνει μερικές ταινίες μικρού μήκους. Στο δεύτερο έτος του κολεγίου, αποφάσισα να κάνω ταινία μεγάλου μήκους, «Τα χρόνια της νιότης» και να χειριστώ την πίεση της παραγωγής, κάνοντας μία καλή ιστορία. Ήθελα να κάνω κάποιον να κάτσει να την δει για 100 λεπτά χωρίς να βαρεθεί τη ζωή του. Αποφάσισα να κάνω μια περιπέτεια. Είδα τι έχω στη διάθεση μου, νέους ηθοποιούς, εγκαταλελειμμένα μέρη και κτήρια. Δεν ήθελα άτομα της ηλικίας μου να προσποιούνται ότι είναι μεγάλοι. Έτσι έγραψα για έναν κόσμο όπου όλοι είναι και πεθαίνουν νέοι εξαιτίας ενός ιού. Την έκανα στα ελληνικά για να ελευθερώσω κάπως τους ηθοποιούς μου. Άρχισα να στέλνω σε ηθοποιούς που ήξερα και όλοι γουστάρανε τρελά να κάνουν μία ταινία μέσα στο καλοκαίρι. Μιλάμε για 70 συντελεστές και οι περισσότεροι ηθοποιοί. Μέχρι τότε τα έκανα όλα εγώ και ήταν πολύ δύσκολο, βρήκα όμως 3 ακόμα άτομα που με βοήθησαν πάρα πολύ σ’ αυτό. Σε 12 μέρες βγάλαμε μια ταινία 120 σελίδων. Ήμουν πολύ τυχερός γιατί είχα ένα team, στο οποίο όλοι ήταν τρελοί και το στήριζαν πολύ αυτό που κάναμε με μεγάλη φιλοδοξία. Σε αυτούς χρωστάω αυτήν την ταινία όταν δεν με άφησαν να την τερματίσω σε κάποια στιγμή αδυναμίας, αλλά τους χρωστάω και το ότι εγώ είμαι εδώ που είμαι και κάνω αυτό που αγαπώ.


Είχαμε απλό εξοπλισμό γιατί εμένα με ενδιαφέρει πιο πολύ η ιστορία και η υποκριτική, όχι τόσο η οπτική ποιότητα. Λεφτά δεν είχαμε. Ένα όπλο, λίγο φαγητό, κάτι βενζίνες και ο καθένας έκανε το δικό του καφεδάκι. Είχαν όλοι τόση όρεξη και υπομονή. Θυμάμαι σε ένα γύρισμα με πολλές κακουχίες κάποιον να κοιμάται στο τσιμέντο. Η επόμενη μεγάλου μήκους ήταν το “the games we play”, για την οποία δυσκολεύτηκα πολύ να βρω τίτλο και αφορά κάποιους μαθητές που θέλουν να εμπλακούν στη διοίκηση του κολεγίου τους. Είναι πιο πολύ κοινωνική. Μου αρέσει να ρισκάρω με τις μεγάλου μήκους γιατί ανοίγουν δρόμους. Θέλω να κάνω μεγάλα πράγματα και να τα κάνω σωστά. Δεν ήμουν ποτέ στο μηδέν.

συνέντευξη | εύη μίνου + τάσος θώμογλου
κείμενο | εύη μίνου
οργάνωση | πέτρος μαλιάρας
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης


Πηγή: rejected.gr



Κατηγορίες ,
[disqus]

Author Name

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.