Η επική μάχη του 4ου επεισοδίου - 7ης σεζόν

Η μάχη της φωτιάς!

Το 4ο επεισόδιο έκλεισε το μισό (σχεδόν) της σεζόν, ανεβάζοντας τις απαιτήσεις μας όχι μόνο στις επόμενες μάχες αλλά γενικά στο GoT. «Τα λάφυρα του πολέμου» ως συνολικό επεισόδιο είχε μια αριστοτεχνικά φτιαγμένη κλιμάκωση. Η μάχη έλαβε μέρος στο δεύτερο μισό του επεισοδίου αλλά το τι ήρθε πριν την έκανε ακόμη καλύτερη, από την επιστροφή της Άρυα, την ανακάλυψη των ζωγραφιών των Παιδιών μέχρι και το δρακόγυαλο. Η μάχη στήθηκε και σκηνοθετήθηκε πολύ καλά από τον Matt Shakman. Ωραίες ιδέες και σωστές επιλογές, όπως στην σύνδεση Μπρον με Μάχη των Μπάσταρδων, η ακολουθία σκηνών κατάφερε να ανεβάσει την αγωνία μας μέχρι την τελευταία στιγμή.

Αφήνοντας τον δράκο που είναι υπερδύναμη από μόνος του, είχαμε ουσιαστικά την πρώτη ευκαιρία να δούμε τους Ντοθράκι σε δράση και να επιβεβαιώσουμε τα λεγόμενα του Βασιλιά Ρόμπερτ πίσω στην πρώτη σεζόν. Οι Ντοθράκι πηδούσαν στα άλογα, κραδαίνοντας τα αράκ τους και εκτοξεύοντας βέλη. Φάνηκαν παραπάνω από άξιοι πολεμιστές, παθιασμένοι και αποτελεσματικοί.

Όσο για τον ελέφαντα στο δωμάτιο … ούαου. Τι άλλο να πεις για τον ακόμη μεγαλύτερο Ντρόγκον που έλουσε με φωτιά, κόσμο και κοσμάκη. Μέχρι στιγμής η καλύτερη σκηνή με δράκους που έχουμε δει στο GoT. Είδαμε στρατιώτες με εγκαύματα πρώτου βαθμού και άλλους να γίνονται κόκκοι σκόνης. Είδαμε άμαξες να σκάνε στο φύσημα του Ντρόγκον και την Ντάνυ να δίνει οδηγίες όπως οι προγονοί της. Το πέταγμα του πάνω από το νερό ήταν μια εξαιρετική προσθήκη.

Χαρακτήρας που ξεχώρισα ήταν ο Μπρον. Για τις ικανότητες του αλλά και το κράτημα της ανάσας μου. Κάθε στιγμή έμοιαζε πιθανή για να πεθάνει. Οι κινήσεις του, όταν μόνος έτρεχε προς τον σκοπριό, φυσικά θύμισαν τον Τζον στη Μάχη του Χάρντχομ και πιστεύω αυτός ήταν ο σκοπός. Ο Μπρον ακολουθεί το χρήμα αλλά δεν παύει να είναι ένας έξυπνος χαρακτήρας που σε ένα συνδυασμό ικανοτήτων, τύχης και εξυπνάδας κατάφερε να επιβιώσει και να χτυπήσει και το δράκο. Ειδικά η στιγμή που κοιτά το γ*****νο δράκο, όπως τον αποκαλεί μου επιβεβαίωσε πως μόνο ο Μπρον θα μπορούσε να ρίξει την καλή βολή, όπως στον Μαυροπόταμο. Συν του ότι έσωσε και τον Τζέιμη στο τέλος.

Έξυπνη προσθήκη που έδωσε το κατιτίς στο τέλος ήταν και του Τύριον. Αφού στην αρχή του επεισοδίου βλέπουμε την «προσβολή» της Ντάνυ για τις στρατηγικές του ικανότητας και τις προθέσεις του, ο αγαπημένος νάνος βρίσκεται στη μάχη της φωτιάς παρακολουθώντας από ασφαλή απόσταση. Η παρουσία του έδωσε μια διαφορετική δυναμική στην σκηνή την ώρα που ο αδερφός του ετοιμάζεται να χτυπήσει την Ντάνυ. Γνωρίζουμε την αγάπη του Τύριον στον Τζέιμη και βλέπουμε την ανησυχία στο πρόσωπο του, όταν αυτός τρέχει προς την Ντάνυ. Ανησυχία και για την Ντάνυ αλλά περισσότερο για τον αδερφό που πάει ενάντια και σε ένα δράκο.

Τέλος μου άρεσε ακόμη και το βύθισμα του Τζέιμη, παρόλο που καταλαβαίνω ότι δεν είναι φοβερό cliffhanger. Ήταν ένα καλό επεισόδιο για τον Τζέιμη ως πολεμιστή και ειδικά την στιγμή που δεν έφυγε από την μάχη, θέλοντας να μείνει με τα στρατεύματα του.

Κατηγορίες
[disqus]

Author Name

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.